وقتی کلمه انتظار را می شنوم و یا بر کاغذی در میان انبوه کلمات به ناگه می بینمش اولین چیزی که در ذهنم متصور میشود یک جفت چشم است که در نهایت پاکی به آبی بی نهایت آسمان و یا سرخی سرخ شفق دوخته شده است چشمانی خود گویای کهن ترین و پر امتداد ترین فریاد هاست که در اعماق تو در توی قلب نهفته است . 

و من هم هستم                                                                                                                      

منتظر او که عروج را به من می نمایاند  و مرا می برد به آن بالای بالاتر

اشکانم بر سر راه انتظارش خشکیده است و او نمی داند و می داند

ولی به راستی چه حلاوتی دارد مجموع این عشق و انتظار او

انتظاری که میسوزاند و خاکستر می کند و بر باد می دهد و مرا بر خود وا می نهد.                                  

  ..........................................................